شب نوشته ها

اینجا تهران است ساعت 20

bamdad-e-azadi — Fri, 06 Nov 2009 20:38:18 GMT

زیر تابلو خیابان های اصلی می ایستند. آنها از تاریکی شب نمی ترسند، آنها به خشونت جاری تن داده اند، آنانی که زیر تابلوهای “مطهری”، “بهشتی”، “مصلا” و “فتحی شقاقی” ایستاده اند حتی اگر گرسنه باشند می دانند چشمانی، به بهای نیمی از درآمدشان، مراقب آنها هستند. و از سوی دیگر مردان این سرزمین عادت کرده اند بدون در نظر گرفتن زشتی و زیبایی به فرمان دورنی شان گوش بسپارند که با صدای رسا می گوید "فرصت را از دست نده". ویا شاید هم بی تاثیر نباشد هیجان کاذب ارتکاب کاری خلاف قانون. به انضمام اینکه به نوبه خود حس جالبی است که احتمالا همه مردان از تجربه آن لذت می برند که با مقداری پول می توانی هر خدمتی دریافت کنی و صاحب تن زنی شوی که حق ندارد چیزی از تو بخواهد.

هر شب خیابان تخت طاووس بعد از ساعت ۸ شب چهره دیگری به خود می گیرد. پیاده باشی یا سواره، وقتی وارد این خیابان میشوی از همان ابتدای مسیر متوجه تراکم ماشینهای متنوعی میشوی که شتابزده برای کنار کشیدن از وسط خیابان در حال سبقت گرفتن از یکدیگر هستند.

اگر برای اولین بار با این منظره مواجه شوی و از ماهیت آن اطلاع نداشته باشی فکر می کنی به اصلاح “حلوا خیرات میکنند” . ولی اینجا از خیرات خبری نیست. این بازی پر پیچ و خم ماشینها تنها تلاشی است میان مردان سواره برای خرید تن یک زن. رقابتی پر هیاهو در بازار شبانه و تحت الحفظ تن فروشان زن و ترنس هایی که خیابان مطهری یکی از پایگاههای اصلی و شناخته شده آنهاست.اگر از نزدیک شاهد صحنه باشی خواهی دید که در معامله غیر قانونی اما علنی این بازار، فروشنده و خریدار با رضایت خیابان را ترک میکنند.

تن فروشی در این خیابان در ازای رقمی بین 100 تا ۵0۰ هزار تومان صورت میگیرد. رانندگان ماشینهایی که به سرعت می خواهند خود را به کانون معامله نزدیک کنند عموما در مسیرهای میدان فاطمی، فتحی شقاقی، مطهری(تخت طاووس)، سهروردی و برگشت از شهید بهشتی و مصلای بزرگ و نیمه تمام تهران و باز خیابان مطهری در ترددند. طی دو یا سه ساعتی که در هر کجای این مسیر ۱۰ کیلومتری ایستاده باشی و به دقت خیابان را در نظر بگیری تعداد زیادی خودرو را در حال چرخش به دور محیط این مسیر مستطیلی خواهی دید. این ماشین ها عموما تک سرنشین و یا با یک همراه هستند که شاید ساعتها به دنبال متاع دلخواه خود میگردند. لیکن هر خانم ایستاده در کنار خیابان با توجه به ازدحام اتومبیل ها بیشتر از ۵ دقیقه زحمت ایستادن را به جان نمیخرد.

و چه بسیار جالب زنانی که با ظاهری مشخص تا نیمه های شب در این مسیر به تجارت تن مشغولند با کمترین مزاحمت و ایرادی از جانب نیروهای پلیس و بسیج مواجه نمی گردند. لیکن کافیست کسی آنها را به زور سوار ماشین خود کند. آنجاست که بالافاصله سر و کله یک مامور پیدا می شود و کارشان به پایگاه بسیج یا ساختمان وزرا می کشد. تو گویی حمایت و کنترلی نامحسوس در کار است.

باری اینکه در ایران شبکه ای سامان یافته و منسجم قاچاق و فروش تن وجود دارد قابل انکار نیست. اخباری که هر از چندی به گوش می رسد از حراج دختران ایرانی در بازارهای عرب خود دلیلی بر این مدعا است. وهمه ما هم می دانیم هر جا پول هنگفت باشد دست "غیر خودی" از آن کوتاه است. شاید بعد از نفت و قبل از واردات و صادرات انحصاری و پولشویی، تجارت تن پر سودترین عرصه اقتصادی است که جولانگاه خودی ها شده است.

تقریبا بدون شرح

bamdad-e-azadi — Sun, 01 Nov 2009 21:30:18 GMT

شرح این قدر کفایت :

اسکانس های بسیاری می بینم این روزها در دست مردم به مانند اسکناس فوق که صراحتا یاد و روایتی صریح و بی پرده دارند از جنبش سبز مردم ایران و چه بسیار جالب که این اسکناس ها نه جعلی اند و نه تقلبی.

صیغه کن، صیغه قشنگه

bamdad-e-azadi — Fri, 09 Oct 2009 21:59:18 GMT

آنچه را مسلم است که وجود خانواده های یکبار مصرف را به روزگاران عمریست چند صد ساله. و هزاران برهان و دلیل شرعی و غیر شرعی نیز بر وجودش موجود.

میگم : خوب تو که زن داشتی ؟ دیگه برای چی دنبال این مسائل راه می افتادی؟

میگه : ببين عزيزم، "مثل اينه كه تو هر بار يه ليوان شير بخواي بعد بري چندین و چند تا گاوداري بزني و عمري مشكل نگهداري و تجهيزات بكشي كه چي؟ يه ليوان شير گيرت بياد. ولي من مي‌رم روزانه مي‌خرم. تازه هم ثوابم داره و هم آدم جوون هم می مونه."

...............

پانوشت : در پست بعد می نویسم برایتان از خیابان تخت طاووس تهران ساعت 20 با نمره 20 شاید.

ماه مدرسه

bamdad-e-azadi — Fri, 25 Sep 2009 21:28:18 GMT

چند روز پیش از دوستی پرسیدم : شما هم مثل من استرس دارید؟

گفت : استرس برای چی؟

گفتم : برای نزدیک شدن به مهرماه....... آخه دم دمای مهرماه که میشه من هنوزم فکر میکنم باید برای مدرسه ثبت نام کنم و از اول مهر برم سر کلاس.

گفت : ............

بدون شرح

bamdad-e-azadi — Tue, 15 Sep 2009 07:08:18 GMT

کیمیا خاتون

bamdad-e-azadi — Thu, 27 Aug 2009 10:22:18 GMT

برای اینکه شمس نگریزد مولانا خواست یکی از محارم خود را به عقد او در آورد تا رفت و آمد شمس به حرمش باعث بدگوییهای دشمنان نشود.میگویند مولانا از فرط دلبستگی به شمس زن خود یعنی کراخاتون را به شمس پیش کش کرد اما شمس نپذیرفت و به جایش دختر کراخاتون یعنی کیمیا خاتون را خواست.

اما اختلاف سنی زیاد آنها و عشق زخم خورده بهاالدین به کیمیا باعث شد که زندگی آنها تنها 1 سال به طول انجامید.

روزی شمس به خانه میاید و جای خالی کیمیا او را آشفته میسازد.بعد از آمدن کیمیا معلوم میشود که با زنان حرم به باغی رفته بود اما شمس نمیپذیرد و جنجال در خانه آنها در میگیرد.

..........................

رسانه

bamdad-e-azadi — Fri, 07 Aug 2009 20:43:18 GMT

به تصویر زیر به دقت نگاه کنید، یکی از خبرنگاران صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران را نشان می دهد که به گمانم من و شما آخرین بار او را نشسته در برابر ابطحی و عطریانفر مشغول پرسش از آن دو دیدیم.

آیا این مصداق همان تعهد اخلاقی در روند اطلاع رسانی اجتماعی است؟

آیا به استناد این تصویر می توان مهر تائیدی بر صحت و سلامت دادگاه و اعترافاتی که این روزها از تلویزیون شاهدش هستیم، زد؟

.................

امان از هوای گرم این روزهای تهران

bamdad-e-azadi — Mon, 27 Jul 2009 20:06:22 GMT

چنان نماند، چنین نیز نخواهد ماند

bamdad-e-azadi — Mon, 13 Jul 2009 07:15:18 GMT

هشتاد نود سالی قبل تر در تهران و در محله درخونگاه یک جاهل سیاسی بود به نام آق منصور رباطی.

در دوره صدارت وثوق الدوله، به جرم بدگوئی و گردن کشی گرفتار شد و نزدیک بود به سرنوشت دیگر یاغی های زمان مبتلا شود لیکن آن هنگام که می بایست سوراخ دعا را یافته و مداحان را گرد خود آورده بود و مداحی می کرد و و به خود لقب حق نظر داده بود.

از آن پس خدمت بزرگان می کرد و برای خودش دم و دستگاهی به هم زده و از دستگاه سردار سپه هم میرآبی برزن درخونگاه را گرفته بود.

لات و لوت شهر را هم اطراف خویش جمع کرده بود و ....

The curious case

bamdad-e-azadi — Wed, 01 Jul 2009 12:52:18 GMT

آيا مي‌توان نوشته‌ها و افكار چنين فردي را که به وضوح و با صراحت بیان می کند " من دروغ می گویم" «روزنامه‌نگاري» يا «نويسندگي» خواند و آن را با نوشته‌ها و افكار نويسنده‌اي كه جانش را در اين راه حق و حقیقت داده و نمونه‌هاي آن را در تاريخ معاصر ايران به وفور مي‌بينيم، مقايسه كرد يا حداقل با اين همه نويسنده و فعال فرهنگي در ايران كه رنج مي‌كشند و باشرافت زندگي مي‌كنند از يك جنس دانست و آيا هر بوريابافي را مي‌توان حريرباف خواند يا پالان‌دوزها را هم اهل بخيه محسوب كرد؟!