شهریست مذهبی است. مهاجر كم ندارد. نه فقط از شهرهای ديگر ايران، بلكه از دیگر كشورهای مسلمان.

این شهر توريستی هم است، اما تماما نه از نوع جاندارش! خيلی از اين توريست ها زمانی به اینجا می رسند كه در تابوت خوابيده و روزها از مرگ و خاموشی ابدی شان گذشته است.

خيلی ها آمده اند كه یا در جوار اهل بيت(ع) و حضرت معصومه (س ) يا تحصيل مذهبی كنند و يا آمده اند كه سالهای آخر عمر را در آن سر كنند. همين است که گورستان هايش گویی شهر هفتاد و دو ملت است.

به گمانم از همین رهگذر بود که صادق هدایت گفت:" صادراتش آخوند هست و وارداتش مرده."

می گویند که لااقل شش در از هفت در بهشت در قم باز میشود لذاهر کسی در این شهرمقدس!،  تن گرم، بسپارد به خاک سرد، رها از استنتاق نکیر و منکر سر از دامان حوریه و غلمان درمی آورد.

البته پا گذاشتن بر خاک جنت به این سادگی ها هم نیست که باز هم باید دست به جیب بود که اولا قبر فروان نیست و اگر یک وجب جایی هم پیدا شد قیمتی دارد گرانتر از خون آدمی. هر چند که به گمانم می ارزد چند میلیونی خرج منزلگه قفس استخوانی کرد و در عوض شب را مست از شرابی بهشتی در آغوش حوریان و یا سر بر سینه قلمانان به صبح رساند.

وقتی در گورستان ها قدم می زنی، ضجه و مرثيه از هر زبان و گويشی به گوش می رسد. همين است كه برخی ساكنينش نه تنها مرگ را جزيی از زندگی می دانند، بلكه بخشی از درآمد خود. از راه غسل و کفن و تابوت و سنگ مزار و مداحی و چای و میوه و حلوا و سایر ملزومات مرده پرستی.

ساكنين ابدی این گورستان ها اینجا هم دور از شر مامور مالیات، سری راحت بر خاک ندارند، مثلا برای يك مرحوم كه 40 سال از مرگش گذشته قبض آب می آيد! قبض برق هم می آيد؛ و اگر پرداخت نشود چراغ آرامگاه آنها خاموش می شود هر چند كه چراغ عمرشان سالیانیزست که سر به خاموشی گذاشته است.

در قبرستان بايد آهسته قدم زد. نه از بيم بيدار كردن مردگان، بلكه برای آشفته نساختن مجلس ترحيمی كه زندگان برپا كرده اند.

از کنارم تابوتی بر روی دستها دور می شود. بعضی به سرعت و تنه زنان چند متری با تابوت می روند. ومرده را همراهی می كنند تا ثواب آخرت را ذخيره کنند هر چند که اغلب عاقبتی در اين دنيا نداشته اند.

در اين گورستان ها زنده و مرده در هم می لولند، چنان مرگ به انسان نزديك می شود كه گوئی همزاد هميشگی است.

زوار هم از ترک و عرب و بلوچ و کرد و لر و ... هر قومی سفیری دارد هر چند فاقد استوار نامه. تو گویی شهر، شهر فرنگ است. حال اینکه هر یک به چه سیاقی در این بازار مکاره، کارناوالی از اشک و شیون و ماتم به راه می اندازند، خود داستانیست دیگر.

از دل قیاس هاست که شباهت ها خود می نمایند و به اتکا همین تشابهاتست که من به تو می گویم فضای حاکم بر این گورستان ها دقیقا همانی نیست که بر سرتاسر این شهر و دانشگاهش سایه افکنده است.

باری به زندگی می انديشم، به دیوراها و آدمهایی سراپا سیاه پوش، به آنهایی كه با بنزهای شيشه سياه به زيارت حضرت معصومه(س) می آيند و هنوز نيآمده راه پایتخت پیش می گیرند، به همايش های بسيج و امر به معروف و نهی از منكر  و به دانشگاهی با دیوارهای بلند بین هر زن و مرد و بین هر انسان و سایه اش و به عصری که در آن "مزد گورکن فراتر از جان آدمی ست" و به  اینکه این شهر جزئی از "ایران"است یا بلادی به نام"ویران".

اینجا ستاره ها همه خاموشند

اینجا فرشته ها همه گریانند

اینجا شکوفه های گل مریم

بی قدرتر ز خار بیابانند

اینجا نشسته بر سر هر راهی

دیو دروغ و ننگ و ریا کاری

در آسمان تیره نمی بینم

نوری زصبح روشن بیداری

پا نوشت : چند خط پایانی متعلق به شهبانوی شعر ایران "فروغ فرخزاد" بزرگ و عزیزست.

نوشته زیر در واقع ترمیم شده یک مطلب قدیمی به همین نام است که در وبلاگ نیز قرار داده بودم لیک با شروع سال تحصیلی جدید و عنایت به تحولات حاصل و مشاهدات تازه ام از دانشگاه قم تغییراتی در آن ایجاد کردم و به گمانم این بار به واقعیت بیشتر نزدیک شده است اگر نگویم عین آن است.

احیاناً دوستانی هم که بیگانه با این دانشگاه چشم به مطلب زیر می دوزند، در ذهن داشته باشند که صاحبان تنها دانشگاه دولتی استان قم کمر همت بسته اند به تحقق سودایی چندین ساله برای اقناع طبع گروهی از آقایان علماء درحصول به یک اسلامستان تمام عیار و جامع الشرایط.

چشم انداز بیست ساله دانشگاه قم( اسلامستان قم) :

- جدا سازی برادران از خواهران در مکان های عمومی.
- جدا سازی برادران از خواهران در اماکن آموزشی، برای پیشرفت بیشتر.
- جدا سازی خواهران از خواهرانی که به خواهران دیگر مثل آقایان نگاه می کنند.(چه خواهر تو خواهری شد)

- تلاش برای استفاده از دانش ژنتیک برای ایجاد خواهرانی که دارای محاسن باشند.
- تلاش برای تولید اکسیری  برای تبدیل دانشجویان به طلاب در یک پروسه حداکثر چهارساله.

- جداسازی هر نوع چیز اضافی از آقایان برای ایجاد امنیت فکری در برادران و خواهران.
- جداسازی نمایشگاه ها از دانشجویان برای ممانعت از بروز اندیشه های ضداختلاط.
- تغییر کاربری حراست به نهاد امر به معروف و نهی از منکر برای اداره کلیه امور برادران و خواهران.

- جداسازی کلیه راه های تردد مشترک برادران و خواهران برای پیشرفت اندیشه آنان.
- جداسازی سرویس های خواهران از سرویسهایی که" احتمالا" در گذشته در آن برادری حضور داشته و استفاده از پشت مینی بوس برای خواهران.
- جداسازی عقب مینی بوس از جلوی آن برای رعایت اخلاق اسلامی.
- استفاده از مینی بوس هایی که هنگام حرکت صلولت بفرستد سرعت بالای 80 آیت الکرسی بخواند در صورت بروز حادثه فاتحه بخواند هنگام مشاهده احتمالی هر زن و مردی در کنار هم استغفرالله بگوید.

- جداسازی پیاده روهای برادران از خواهران ،برادران از وسط بلوار رد بشوند وخواهران از ...
 - نهایتاً جلوگیری از حرکت آسانسورهایی که رو به بالا حرکت می کنند.

پ.ن: دوستان اگر در مورد مسیر تردد خواهران در جایی غیر از بلوار دانشگاه پیشنهادی در ذهن دارند از کمکشان در تحقق هر چه سریع تر چشم انداز بیست ساله دانشگاه قم ممنون می شوم.

ماهی را که پشت سر گذاشتم مجالی نبود فراوان برای نوشتن و اگر اندک فرصتی هم بود در میان این همه موضوعات دل انگیز یقیناً دانشگاه قم را از آن وقعی نمیرسید که در حقیقت قصد هم نداشتم در روزهایی دور از تعّصبات و تفکّرات ماقبل تاریخی دست به قلم مطالبی شوم که با یادآوری خاطراتی تلخ به سبزی تابستانم جامه ای زرد بپوشاند.اما آنچه در نهایت خالی نبون ستون "اندرحکایات خانه متروک" را به رسم ماههای گذشته سبب شد از آنجایی بود که چندی پیش میخواستم از آخرین وضعیت نمرات ترم گذشته ام اطلاع پیدا کنم که چون ویندوز کامپیوترم را به تازگی عوض کرده ام متوجه شدم که آدرس سایت دانشگاه قم هم از Favorites بالای صفحه پاک شده است و به ناچار دست به دامان موتورهای جستجوگر شدم اما آنچه در آخر google به دستم داد جالب تر از لسیت نمراتم بود که تغییری نسبت به آخرین بار رویتم درش ایجاد نشده بود.

 نقشه ای که در زیر مشاهده می کنید متعلق به دانشگاه قم است.نیمه سمت چپ این نقشه را به قول معروف مثل کف دست بلد هستم امـــــــــــــــــــــــــــّــــــــــــــــــــــــــــــــا نیمه سمت راست نقشه در واقع مصداق همان هزار توی تاریک و پر جادو و رمز و راز برای پسران دانشجو مقیم اسلامستان قم است که تو گویی اگر در چند قرن پیش می زیستیم احتمالاً ممهور و درون شیشه ای سر بسته، در یک سحرگاه مه آلود و سرد زمستانی سوار برامواج  به ساحل می رسید.

باری، گمان کنم این نقشه پاسخی بس جالب برای سوالات کهنه خیلی از دوستان داشته باشد و به بسیاری از حدس ها و گمان ها و شوخی ها پایان دهد.

1- ورودي اصلي و نكهباني
2- اموزشي و خدمات وابسته
3- سلف سرويس
4- خوابكاههاي اقايان
5- خوابكاههاي خانمها
6- اموزشي خانمها
7- سلف سرويس خانمها
8- سالن ورزش
9- مهمانسرا
10- باركينك نقليه
11- كتابخانه
12- مسجد
13- مركز تحصيلات تكميلي
14- سالن ورزش

گروهی از دوستان در کامنت ها از خانه متروک پرسیده اند و من هم چون از ته دل میلی به تکرار روزگار و تجربه تلخم در این اسلامستان برای  دیگران ندارم به توضیحی اجمالی در این خصوص میپردازم.

 به امید روزی که همه ما در یک محیط آزاد و متمدن به تحصیل مشغول باشیم.

بلوار امين را كه بگذري بعد از فلكه ايران مرينوس و  شهرك­هاي اين طرف و سنگبريهاي آن طرف خیابان، كم كم ديوار دانشگاه قم پديدار ميشود. نمايي نوساز كه به سنت مساجد اسلامی با كاشيكاري روي آن «دانشگاه قم» حک شده است. سردري كه گویا ده سال ساختش به طول انجامیده  ! نگهبانان دانشگاه براي ورود مدركي طلب نميكنند از دانشجویان پسر و برای خانمها هم به سر داشتن چادر در عوض کیف و کتاب در حکم ویزای ورود است. در نخستین نگاه تماشاگه  بیابان وسيعي هستی که در کمرکشش چند ساختمان که در فقدان فضای سبز،خود نمایی میکنند همچون سرابی چشم را به خود مشغول میکند. و بلواری دراز که یک پیاده روی اجباری را در روزهایی (تقریباً هر روز)،داغ و سوزان نوید میدهد. راهی که دو سوی آن با کاجهایی کوتاه و بلند در یک امتداد محصور شده است را پی میگیریم اولين نكته در خور توجه که شما را از حرکت به توقف و تاملی اجباری وامیدارد تابلویی است که تفكيك جنسيتي حاکم در این اسلامستان را از همان اول همچون پتکی بر سر میکوبد آنچنانکه که سر گیجه حاصل از آن لااقل برای چهار سال ذهن را از هر مطالبه ای در هر زمینه و سطحی عقیم کند .در جایی که سمت حرکت خواهران  از برادران رایکی در یمین و دیگری در یسار می یابی. تو گویی اینجا دروازه ورود به ناکجا آباد جهالت ونادانی است که تحّجر و عقب ماندگی دینی و فکری را با پوست و خون خود احساس میکنی.

دانشجویان فیزیک از آن تحت عنوان تونل زنی به ماقبل تاریخ یاد میکنند.

دانشجویان از اینجا به بعد به دو بخش کاملاً مجزا از هم تبعید میشوند. به گونه ای که حتا تردد بدون مجوز یک سوسک نر در نزدیکی  واحد خواهران عواقب جانکاهی را برای او در پی خواهد داشت حال بماند دانشجویان پسر.

عمده دفاتر اداري دانشگاه در ساختمان مرکزی قرار دارد. بعلاوه چند آزمايشگاه فيزيك و تعداد زيادي كلاس درس و تالار همایشها و آمفی تئاترو كتابخانه واحد برادران.

 قسمت ديگر چهار ساختمان بهم پيوسته است كه دو تاي آن خوابگاههاي دانشجويي و دوتاي ديگر دانشكده­هاي واحد برادران است. ساختمان اولي معروف به بلوك 16،شامل دانشكده­هاي حقوق و ادبيات و الهيات و آن ديگري معروف به بلوك 15،شامل دانشكده­هاي فني و مهندسي و علوم پايه. بخش ديگر دانشگاه ساختمان عظيمي و حجيمي است كه هنوز نيمه­تمام است و گويا قرار است بخش كتابخانه دانشگاه به آن منتقل شود. البته از بخشي از آن اينك به عنوان سايت اينترنت دانشگاه،البته واحد برادران استفاده ميشود.

اما واحد خواهران آخر دانشگاه است از همه نظر. از آنجایی که هر گونه اطلاعاتی از آن سو دارای درجه بندی امنیتی و در مواردی محرمانه است لذا ما را  معذور بدارید از گفتن چیزهایی که صحت و سقم آنها بر ما هم پوشیده است.

جز اينكه  در جمعی که برای دادخواهی نزد وزیر علوم گرد آمده بودند شِکوه داشتند که بسياري از كلاسهايشان در حقيقت اتاقهاي خوابگاهي هستند كه اينك كلاس شده­اند. و یک سایت کامپیتور با 10 رایانه که گویا 2 تای آنهاهم فاقد هارد دیسک است برای چیزی در حدود 3000 دانشجوی دختر.گویا به تازگی هم از نعمت کتابخانه اسلامی بهره مند شده اند.

برای اطلاعات بیشتر میتوانید به کتبی که به تاریخ  زنان صدر اسلام وما قبل آن و یا واشکافی اسلام طالبانی ویا روان کاوی وهابیّون میپردازند مراجعه کنید.

 از آنجایی که نامحرمان را به آستان دوست راه نیست این تمام آگاهی من از نیم دیگر اسلامستان بود اگر شما چیزی بیشتر دستگیرتان شد ما را هم در آن شریک کنید.

در باب انتخاب اساتید هم نه سابقه و بنیه علمی ،بلکه بلندی محاسن و ممهور بودن پیشانی به مهر نماز ملاک است.

مهدي قاضي  پیر مرد آخوندی که قريب هشت دهه از عمر را پشت سر نهاده رياست دانشگاه را بر عهده دارد. چه كسي او را منصوب كرده بر ما مستتر است اما کسی را توانایی عزل او ازاین منسب نیست وي مجتمع عالي قضايي طلاب قم،را در اين مكان تبديل به دانشگاه قم کرد، با اين شرط كه نخستين ركن اسلامي بودن،يعني تفكيك جنسيتي بر آن حاكم باشد. و پس از آن تا به اکنون برکرسی رياست دانشگاه تكيه زده است و اينك اوضاع دانشگاه را از روي تخت دياليز دنبال ميكند. مشاوراني چند از صنف فقيهان و حقوقدانان و... با عناويني همچون معاونت دانشجويي و پژوهشي و آموزشي و... آيت الله  را ياري ميدهند.

این تصویر دانشگاه  من و بسیاری همچو من است .

غرض از قلم فرسایی فوق بیدارکردن گروهی است که امروز سودای ورود به این اسلامستان را در بحبوحه کنکور 87 در ذهن میپرورانند. آگاهی ای که ما از آن بی نصیب بودیم لاجرم قریب چهار سال است که مغزشویی و گلو فشاری و قلم شکنی را تحمّل میکنیم.

داستایوفسکی نویسنده شهیر روس در اواخر سده نوزده در کتاب برادران کارامازوف درفصلی مستقل تحت عنوان» مفتش بزرگ« به بررسی مداخله کلیسای ارتودوکس در معنویت و ایمانِ مؤمنان به مسیحیت پرداخت.

آیا او گمان میبرد که قریب به پنجاه سال بعد از نگارش این شاهکار ،نوشته هایش درلباس مذهبی دیگر ودر سرزمینی دیگر تعبیر یابد؟!

نشریات مستقل دانشجویی امروزه یکی از مهمترین کارکردهای فرهنگی در محیط دانشگاهی در جهت زمینه سازی برای آزادی بیان و نیز تریبونی آزاد برای نقدی آزادانه از وضعیت حاکم بر محیط های آموزشی و رساندن صدای عدالتخواهانه به گوش سایر دانشجویان  است.

چیزیکه این به اصطلاح دانشگاه از آن در کنار بسیاری از مقولات فرهنگی دیگر، بطور کامل زدوده شده است.

در سالهای اولیه تحصیل در دانشگاه شاهد انتشار نشریات متعددی همچون تارا، یار دبستانی و...  بودیم که شور بختانه همگی از تیغ تیز ممیزی قیّمان (خود خوانده) ضد فرهنگی اسلامستانمان جان سالم به در نبردند و باورها و آرمانهای نویسندگانشان به  وبلاگها تبعید شد.

در روزگای که تمدن بشری آزادی بی چون و چرای آدمی را از بدو تولد خبر میدهد ما در اینجا شاهد بیداد روز افزون تفتیش عقاید ،مغز شویی و گلو فشاری هستیم.

 تنها نشریاتی وابسته به ارگانهای خاصِ غیر دانشجویی آن هم به عنوان بلند گویی برای ترویج  عقاید  افراطی و تنها  اجازه انتشار مطالبی را دارند ،که از قبل به آنها دیکته شد است.

عقایدی که قابلیت هضم افکار مخالف  را به علت سست بودن مبنای عقلی و ایدئولوزیکی خود ندارند که هرگونه نقدی از آنها بمنزله بیماری و در نهایت نابودیشان خواهد بود.

لذا  انحصاری نمودن محیط های رسانه ای را تنها مفرّی برای استمرار بقای خویش دیده اند.

دلسردی و نا امیدی دانشجویان از فقدان نشریات مستقل دانشجویی را به راحتی میتوان از استقبال کم رمق و رنگ باخته آنان از تنها نشریه زرد موجود به خوبی دریافت. چیزیکه گردانندگان نشریه مزبور نیز با آگاهی از آن ، زمان صرف نهار را، آن هم در یک روز درسی و کاری شلوغ برای تحمیل و خوراندن آن به مدد غذا  مناسب دیده اند.

غرض از این قلم فرسایی اندک کمدی ای بس تلخ  اما ناخودآگاه از افتتاح دومین شعبه روزنامه کیهان در اسلامستان قم بود که به ذهن آدمی خطور میکرد.

نشریه ای جدید » افق «  که انتشار آن  با سرمقاله ای چندی پیش نشریه(؟!) بیداری تحت عنوان

» یک دانشگاه و یک نشریه چرا؟«  به راحتی قابل حدس زدن بود ، چیزی که در کنار دیگر نشریه موجود در واقع تلاشی است هم برای غبضه کردن کانال های اطلاع رسانی در دانشگاه از سوی گروه های معلوم الحالِ انحصار طلب و هم ترفندی تازه برای ایجاد آشتی ای هر چند کوتاه مدت و مصلحتی بین خود و دانشجویان و نیز دمیدن گرمایی مقطعی به فضای سرما زده فرهنگی– سیاسی دانشگاه.

والسلام .

گرگ و پوستین دوزی

بازیچه قرار دادن اسلام و تمسک به آیات قرآن و استتار زیر چتر مذهب برای فریفتن عوام، ناخودآگاه واقعه صفین و نیرنگ عمروعاص برای نجات خود و هم مسلکانش را به یاد آدمی می آورد.

این مقدمه را از آن جهت گفتم که چندی قبل به اصطلاح شب نامه هایی(اینجا کلیک کنید) در سطح دانشگاهِ قم (اسلامستان قم ) از طرف گروهی که خود را منادیان اسلام راستین و ناطقین قرآن می دانستند پخش شد که گویا از این طریق تلاش در نشان دادن نهایت نگرانی خود از جهت بی حرمتی به مقدسات و امکنه اسلامی و رساندن صدای خود به گوش سایرین را با مقدمه ای از یکی از آیات قرآن و طرح شعارهای عوام فریبانه با این مضمون که، چه نشسته اید دانشگاه شده فلسطین و عده ای منافق نماز خانه را غصب و آن را تریبون هتاکی به دلسوزان من و شما و ... کرده اند، داشتند.

اینکه آیا به واقع چنین اتفاقی افتاده است یا خیر؟ وآیا نگرانی از این منظر توجیه پذیر است؟ و یا اصلاً دلسوزی در آن مجلس وجود داشته است؟ به کنار.

آنچه بیشتر از همه جلب نظر میکند اسامی است که این نامه در پایان به عنوان بانیان فتنه معرفی میکند. تو گویی اینان همان جان بر کفان عرصه احقاق حقوق از دست رفته دانشجویی می باشند!!  

اندک آشنایی با این آقایان و ذره ای آگاهی از فضای فکری آنها پارادوکس بزرگی را در پیش روی شما باز میکند.

 گرگ و پوستین دوزی؟!

آیا آنها را حقیقتاً میتوان از طیف دگراندیش وآزادمنش دانشجویی دانست؟ آیا اینان به آن مرتبه ی بیزاری از افکار و عقاید پیشین خود رسیده اند که دوستان دیروزشان، امروز از آنها در صف دشمنان خود نام میبرند؟!

بی شک نویسندگان این نامه (که در پایان اسم خود را نیز از قلم ننداخته اند) از بی اعتبار بودن اتهامات وارد شده در نامه در میان دانشجویان و اینکه طرح این دسته مسائل جز در میان عده ای کوتاه فکر کارکرد دیگری ندارد، مطلع بودند.

لذا با آگاهی از این موضوع کسانی که تا دیروز برای به کرسی نشاندن عقاید پوسیده و نخ نما شده خود اَربَده میکشیدند امروز از طریق یک تکه ورق پاره، به طریقی معکوس سعی در جهت القا شخصیت قهرمانه از خود  به مخاطب و تلاش در نشان دادن همراهی خود با طیف دانشجویی و برائت از گروه های پس زده و پاک کردن داغ عقب ماندگی و تحجر از پیشانی خود دارند.   

آری عمروعاص روزی در دستگاه معاویه به لهو ولعب مشغول بود و روزی دیگر در برابر قرآن ناطق قرآن به سر میگرفت. امروز هم ایجاب میکند او در صف آزادیخواهی و نوگرایی قرار گیرد.

از اینکه آقایان را عمروعاص خطاب کردم نه مقصودم توهین به ایشان و نه به عمروعاص، چرا که او در شعور و زیرکی برتر بود، از نظر عقل قیاس کردم که آقایان  نشان دادند که ناقص ترند.

والسلام.