اون کلمه‌ی ابتدا ی برگه که دیده نمی‌شه حداکثر است.
یادتان باشد ایشان مهندس هستند.
ببخشید دکتر
چیزهای دیگری هم هستند.
خودتان که بهتر می‌دانید.

اون چیزی که دیده نمی‌شه رفاه است.
سفره‌هایی که نفتی شده!

حقوق هایی که پرداخت شده.

کارگرانی که از کار بیکار نشدند

معلمانی که بر سر احقاق خویش به خاک کشیده نشدند و سر از اوین درنیاوردند.

دانشجویانی که ستاره دارتر از کهنه ژنرال های میادین رزم و جنگ، نشدند.

آن چیزی که دیده می‌شود نشاط است.

زندگی در جامعه ای که حرکاتی مانند بلند کردن موی پسران، پوشیدن ‏شلوار فاق کوتاه، استفاده از آلبوم مدل برای آرایشگاهها، پوشیدن روسری ‏کوچک، پوشیدن شلوار تنگ و کوتاه و ... اقدام علیه امنیت ملی شمرده می شود واقعا نشاط آور است.

زندگی در زیر سایه دولتی که مشاورین و وزیران رئیس جمهورش، نداشته هایشان سواد است و داشته هایشان ثروت های چند ده میلیارد تومانی یقینا نشاط آور است.

زندگی در زیر سایه دولتی که توانسته است با تعداد کمی اعدام زندگی را برای ‏مردم زیباتر کند یقینا نشاط آور است.

زندگی در زیر سایه دولتی که رئیس‌جمهورش زیر پرچم خلیج عربی فتح الفتوح می‌کند یقینا نشاط آورست.

يادداشت ماه
ارديبهشت از راه رسيد و باز، گفت‌و‌گو از كتاب است و نمايشگاه كتاب. از سويي، صحبت از آمار بالاي عناوين كتاب‌هاي چاپ شده‌است و بالا رفتن شمارگان آن‌ها؛ از سويي ديگر سخن از پايين آمدن ميزان مطالعه است و گران‌شدن كتاب‌ها و افزايش سانسور و مشكلات مجوز نشر و .... . درك اين كه كدام سو به صداقت سخن مي‌گويند كار چندان دشواري نيست اما اين سوال هم‌چنان ذهن‌هاي كنجكاو را مي آزارد كه با تمام اين تضادها چرا و چگونه اين دو گروه در برپايي اين نمايشگاه با هم كنار مي‌آيند؟ آيا دشواري پاسخ گفتن به اين پرسش، نمونه‌اي از دشواري و پيچيدگي زندگي در جامعه‌‌‌اي نيست كه شالوده‌اش بر همزيستي نه چندان مسالمت آميز چنين تضادهايي استوار ‌است؟

گاهی اوقات آدم وقتی می شنود که رئیس جمهور اعلام کرده بزودی قدرت اول اقتصادی ‏جهان می شویم، با خودش فکر می کند، این آقای به ظن طرفدارانش علامه دهر، این آمارها را از کجایش در می آورد؟ ‏یا وقتی وزیر اقتصاد و دارایی می گوید رشد اقتصادی ایران درست سه ماه قبل از انتخابات از 4 درصد ‏مثلا به 24 درصد رسید، طبعا می توانی بگویی که برادر من!عزیز من! ‏رشد اقتصادی که 24 درصد نمی شود، شاید این 24 درصد مقدار پروتئین موجود در حبوبات ‏بوده، عوضی نوشتید.

اصولا دولت مهرورز با عدد و رقم مشکل دارد، معمولا با ارقام ‏شاعرانه هم برخورد می کند. مثلا وقتی رئیس جمهور می گوید تا هفته آینده به قله های هسته ای ‏می رسیم، منظورش واقعا هفته آینده نیست بلکه یک زمانی در آینده دور یا نزدیک است که ‏ممکن است بشود یا نشود، یا مثلا وقتی گفته می شود بزودی با مدل های لباس غربی مبارزه ‏خواهیم کرد، یعنی هفته قبل سیصد نفر را دستگیر کردیم.

یک جورهایی اندازه ها و مقادیر و ‏اعداد و ارقام و ساعت و زمان دقت ریاضی ندارد. مثلا در اوایل ریاست جمهوری احمدی نژاد واقعا دودوتا چیزی می شد بین چهار تا پنج، ولی ‏الآن حداقل هشت تا می شود. به همین دلیل من معتقدم آمار و نظرسنجی در ایران کلا یک ‏شوخی کلامی است که البته جالب است، ولی معنی ندارد. البته یک آمارهایی واقعیت دارد، ‏مثلا اینکه یک ماه قبل ستاد احمدی نژاد اعلام می کند محمود احمدی نژاد در یک نظر سنجی ‏‏64 درصد آرا را به دست آورد و پیش بینی شد که وی در انتخابات 16 میلیون و 987 هزار ‏و 345 رای می آورد. و بعد توضیح داده می شود که این نظرسنجی در میان اعضای یک ‏خانواده هشت نفری انجام شده.

از سویی دیگر تمسک و توسل به نظر سنجی هایی که بر مبنا و اصول علمی هم انجام می شوند غیر ممکن است. چرا که در انتخابات همه چیز با نظرسنجی باید پیش برود، اما در انتخابات ما نظرسنجی بی ‏معنی است، چرا که اولا، اکثر مردم خودشان نمی دانند نظرشان چیست و در بسیاری موارد ‏بعد از رای دادن متوجه می شوند به چه کسی رای داده اند. ثانیا مردم چیزی را می گویند که ‏مامور نظرسنجی آماده شنیدن آن است، نه نظری که واقعا دارند. ثالثا نظر مردم در طول هفته ‏تغییر می کند، برای همین نظری که یک هفته قبل از انتخابات داده می شود، ممکن است سی ‏درصد با نتیجه انتخابات فرق کند، رابعا نظر بسیاری از مردم از نظر دولت جرم است.‏

باری، از طنز سیاه و طنازی بالا که بگذریم به گمانم دیگر این روزها باید آخر پائیز باشد و موسم شمارش جوجه.

این روزها باید فصل بیداری ما باشد و چشم گشودن. پس باید چشم بگشائیم و ببینیم زخم های تنمان را، که چشم بستن یعنی از چاره گذاشتن.

ديگر نمي توان تاريخ را طوطي وار خواند، شعار طوطي وار داد . طوطي وار زندگي کرد، طوطي وار خود را به ‏مردن زد مگر راه خلاصي از قفس به دست آيد. چون يک مرتبه کسی پيدا مي شود و بسياري از مضاميني را که لقلقه ‏لسانمان شده است را در سایت و وبلاگی و رسانه ای ثبت می کند و کوس رسوایی مان عالمی را خبردار می کند.

 پانوشت : تصویر متن متعلق به نیک آهنگ کوثر می باشد.

اپیزود اول:

خبرگزاری فارس از چند روز پیش وعده برگزاری همایش خودجوش دانشجویان هوادار محمود احمدی نژاد را داده بود. به گزارش بنگاه خبر پراکنی فارس این همایش با استقبال «دانشجویان» مشتاق در تهران برگزار شد.عکس زیر متعلق به این همایش «خودجوش و دانشجویی» می باشد.

در رخدادی دیگر دانشگاه شهید چمران اهواز نیز هفته گذشته شاهد حضور میرحسین موسوی بود. موسوی در حضور نزدیک به دو هزار تن از دانشجویان این دانشگاه به سخنرانی پرداخت. در این مراسم چند نفر از بسیج دانشجویی اقدام به ایجاد درگیری و ایجاد اغتشاش نمودند.

عکس های مراسم میرحسین را با عکسهای مراسم خودجوش «دانشجویان» هوادار احمدی نژاد مقایسه کنید. قضاوت بر عهده خودتان.

اپیزود دوم:

فارس عنوان این عکس را می گذارد “استقبال مردم از احمدی نژاد هنگام بازگشت از ژنو”. بیشتر ِ این “مردم”، اگر به استناد پرچمهایی که حمل می کنند بخواهیم قضاوت کنیم، مردم ِ حزب الله لبنان هستند و مردم ِ فلسطین. آقای رییس جمهور هواپیمای شما اشتباهی در مهرآباد فرود آمد؟

اپیزود سوم:

اشتباه است اگر گمان کنیم او تنها رئیس جمهور محبوب ملت ماست. گویا علاوه بر قابلیت های فراوان وی در آوردن پول نفت بر سر سفره های مردم،  یوزارسیف دولت نهم از میل و اشتها  فراوانی در ربودن دل بانوان دیگر ممالک گیتی نیز برخوردار است.

حال بهتر می توانیم علت سفرهای هر ساله رئیس جمهور مهرورز به سازمان ملل را درک کنیم.

اپیزود چهارم:

او یار غار است یا دوست نااهل، شاید هم هر دو و یا شاید هم هیچکدام؟ در هر صورت او چاوز است و به ظن بسیاری ورژن مایایی احمدی نژادِ احتمالا آریایی.

خُب خدا را شکر، علت علاقه رئیس جمهور اصولگرا به چاوز و آمریکای جنوبی هم بر همگان معلوم شد.

اپیزود پنجم: شما خود قضاوت کنید.

انگار رخدادهای «فوتبال»‎ به آینه ای تمام نما از تحولات «اجتماع» بدل شده است. پس از در اختیار گرفتن کامل ‏سطوح مدیریت فوتبال، و به دنبال ناکامی نسبی تیم ملی در جام جهانی، هم مدیر ارشد فوتبال کشور و هم نفر اول فنی ‏تیم ملی از کار برکنار می شوند، پس از مدتی کش و قوس مربی جوان به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب می شود و ‏روزهای پیاپی صرف دفاع مدیران از فرد منتخب خود می شود، اما مربی جوان و تیمش در مسابقات آسیایی ناکام می ‏مانند و او برکنار می شود و پس از مدتی کش و قوس مربی جوان و کم تجربه ای جایگزین او می شود و روزهای ‏پیاپی صرف دفاع مدیران از انتخاب جدید خود می شود اما این مربی جوان و تیمش هم ناکام می شوند تا او هم برکنار ‏شود و باز هم پس از کش و قوس فراوان مجدداً انتخابی پرمساله برای پست سرمربیگری تیم ملی صورت گرفت اما ‏این بار عمر سرمربی منتخب به مرحله «مسابقه دادن» هم نرسید و او پیش از آنکه اصلاً تیم ملی را انتخاب کند یا حتی ‏دستیارانی برای خودش برگزیند، پس از مشاجره ای بی نظیر در تاریخ ورزش ایران و در حالی که شاید کلیت یک ‏اجتماع را علیه خود می دید کنار کشید تا کوتاه ترین عمر سرمربی تاریخ فوتبال ایران (15 روز از انتصاب تا استعفا) ‏را رقم زده باشد‎.‎
‎ قطعاً این روزها به اندازه طول و عرض فوتبال ایران در مورد بیانیه های دوگانه سرمربی سابق و ادبیات او و کنار ‏کشیدنش گفته و نوشته خواهد شد اما شاید این سوال کلیدی از مدیران پرسیده نشود که «چرا آمد؟ چرا رفت؟» و در ‏نتیجه این سوال مهم تر بی پاسخ بماند که آیا مدیران به خصوص مدیران ارشد، نقشی (و سهمی) در این همه ناکامی ها ‏ندارند و آیا مدیری که تمام انتخاب هایش شکست می خورد مدیری شایسته است؟

جنجال های روزهای اخیر فوتبال بلافاصله پس از ناکامی های نمایندگان ایران در سطح ملی و باشگاهی در رقابت ‏های آسیا امکان «انکار» و «تکذیب» را از مدیران میانی و رده بالای فوتبال و ورزش گرفته است و در چنین فضایی ‏مدیران ارشد ترجیح می دهند خودخواسته به ‏‎«‎سکوت» و «سایه» بروند و پاسخگویی را به مدیران میانی بسپارند. ‏طبیعی است در چنین فضایی مدیران میانی هم ترجیح می دهند به سوال های مطرح شده در مورد چرایی انتخاب های ‏خود و ریشه اصلی ناکامی ها پاسخ ندهند و فقط از آینده صحبت کنند و یا به ظن نگارنده باز"بی آیندگی" سخن براند.

بارها در گفتگو با دوستان و نیز در اظهار نظر نسبت به مطالب مندرج در وبلاگ دوستان این نکته را مطرح کردم که متاسفانه مردمان ما حافظه تریخی بسیار ضعیفی دارند.

مردم ما تمام آنچه که در پاراگراف اول ذکر کردم را تو گویی به سادگی نوشیدن لیوانی آب به خندق فراموشی سپرده اند.

در عين آنکه دلمرده ايم از داستان تيم ملي فوتبال و اين دلمردگي مزمن است اما بايد گفت نبايد گذاشت زخم کهنه شود که در حقیقت آنچه با علي دايي کرديم هيچ جامعه يي با قهرمان خود نکرد، آنچه علي دايي با خود کرد هيچ دشمني با دشمن نکرد و آنچه سياست با زندگاني ما مي کند هيچ سوهاني با روح ما نکرد.

حکايت برد و باخت نيست که اين معمول رقابت است و عرصه يي است که به عمل کار برآيد به سخنراني نيست. حکايت کبر و غرورفروشي است و شيخ صنعان است و دخترک که قدرت را مظهرست.

چگونه سخن رئيس جمهور درست مي آيد که خطاب به همين فوتباليست ها سه سال قبل گفت برويد اين بار وارد جام جهاني شويد، بار ديگر يکي از چهار تيم دنيا و... خب اگر قهرماني به دستور شدني بود، چقدر عجیب که علي دايي تصميم گرفت تیم مقابلش ببرد؟

اگر تيم فوتبال ايران تيم سعودي را زده بود، يک لحظه فرض کنيم و بعد سه بازي بعد را مي برد و به جام راه مي يافت، مگر نه اينکه علي دايي اجازه مي يافت که برنامه تلويزيوني را تعطيل کند و در گوش خبرنگاران هم بزند چرا که امکان داده بود فلان روزنامه بنويسد از برکت حضور فلان مقام سياسي بود که تيم ايران افتخار آفريد. مگر بار پيش که" احمدی نژاد" به ديدار تيم رفت ننوشتند که وي راه گل نخوردن به گلر تيم ملي آموخت. مگر ننوشتند رئيس فوت و فن ها گفت که مربي تيم ملي حيرت کرد. مگر نگفتند وي دريبل ها زد که کس هنوز در زمين فوتبال نديده است. مگر رئيس ورزش نگفت ايشان چه توصيه هاي موثر کرد. حاصل آن «ها» اين «هو»ي بي ربط است که در سايت ها مي نويسند حضور فلان در استاديوم، باخت آورد.

تقصیر از دایی و امثالهم نیست. تقصير از قامت ناساز بي اندام ماست که مي خواهيم چرخ را از اول اختراع کنيم و به راهي که تمدن بشري رفته، به تجربه ها که جوامع بشري کرده اند، ارجي نمي نهيم.

و در پایان باز هم پی نمی بریم به حکمت دوری دلخواسته هنرمندان و اسطوره ها دیگر ممالک دنیا، از عرصه سیاه نمایی و سیاه کاری های سیاسی.

دايي فقط اين خطا کرد که فريب لبخند و مجامله سياست و قدرت را از سر غرور خورد. و دومين خطايش اين بود که گمان کرد تکيه کردن بر قدرت کافي است و خطاپوش مي آيد، حالا نيز به همين خطا بايد سکوت کند و هيچ نگويد و سکوت کاري است که اگر علي آقا مي دانست لابد تا همين جا هم محبوبيت و قدر خود را بازيچه سياست پيشگان نکرده بود و اين همه مخالف براي خود نساخته بود.

باری، انگار رخدادهای فوتبال این روزها آینه تمام نمای تحولات اجتماع ماست... مردی که می گویند اصولگرای فوتبال ایران ‏است، می آید تا نجات بخش باشد اما حتی به شیوه های معمول مورد اشاره خود وفادار نمی ماند و از ادبیاتی عجیب و ‏غیرمعمول استفاده می کند و وارد مجادله ای می شود که می شود آن را «باخت- باخت» ارزیابی کرد... و در نهایت ‏کنار می کشد یا بهتر است بگوییم مجبور می شود برود‎... ‎

پانوشت 1: شاید به قول دوستان "در میانه راه ناگه به دشت کربلا زدم" و یادی کردم از علی دایی. شاید از این جهت که هم کوله باری سبک کرده باشم از عذاب وجدان سکوت گذشته و هم ادای دینی بوده باشد به حق و حقیقت.

پانوشت2 : گویا پس از شکست تیم ملی کشتی و نیز تیم ملی فوتبال که هر دو به دنبال حضور محمود احمدی نژاد در استادیوم محل برگزاری مسابقات و دگرگونی ناگهانی جریان مسلط و پویا و برد انگارانه بازی به روندی منفعلانه و قهقرایی، صورت گرفته بود، رئیس جمهور مهرورز در صورت عدم کسب رای لازم از سوی مردم برای تصاحب مسند قدرت، مردم را به حضور مداوم خود در تمامی ورزشگاها تهدید کرده است.

پانوشت3 : عکس زیر به مانند پانوشت 2، طنز سیاهی از شرایط حاکم بر فوتبال ماست و هم غبار روبیست از تاریکخانه ذهن و خاطرات تلخ و شیرین گذشته.

پانوشت4: بین آنچه درعکس زیر می بینید و مطلب فوق، خود ارتباط برقرار کنید.