دیده اید وقتی خمود از زمستانی تاریک و طولانی چشم بر گلی باز میکنیم که ازدل زمهریر سر برافراشته و آخر شدن نخوت دی و آمدن بهار را مژده می دهد چه احساسی به جان آدمی میافتد.

ناخودآگاه از حرکت باز می ایستد.تمام جزئیات گل برایش مهم میگردد. تمام وجودش دو چشم و دو چشمش خلاصه در سراپای گل میگردد. به چنین حالی دچارم وقتی خبر نشست مطبوعاتی دست اندر کاران فیلم" درباره الی" را به همراه گلیشفته فراهانی در روزنامه همشهری خواندم.

همیشه صورت مینیاتوری و صدای گرفته وحرکات تند و صداقتی که گویی به عاریت از زندگی حقیقی و پشت صحنه با او همراه ست برایم تصویری از یک دختر رویارویی شرقی ترسیم میکرد.

گلشیفته  را با هنرنمایی معصومانه اش  در "اشک سرما" مقابل پارسا پیروزفر شناختم و از رشدش  با "به نام پدر" و" میم مثل مادر" حظ می بردم.تا روزی که با حضور محکم و استوارش در"BODY OF LIES" در تقابلی هم قد با  "لئوناردودی کاپریو" هم خبر داد از به بار نشستن نهال هنر خانواده فراهانی در برهوت فرهنگی این چند سال اخیر و هم بسط جغرافیای زن ایرانی به تمام گیتی.

افسوس که عنودان بد گوهر تاب بالندگی اش را نداشتند و همت بستن در گرفتار کردنش در دام خباثت خویش. سنگين مغزان همه تلاش خود را به کار گرفتند تا نام و هنرش را در پاریس دفن کنند، و نتوانستند و نمی توانند.

وقتی دیدم با تمام تهدید ها و تاریک فکری ها و کور دلی ها عزم وطن کرده، و بازگشته است، دانستم که قدر گل و گلخانه خود را می داند.

باری حکايت زنان ایرانی که بر سر حقوقشان خود ايستاده اند ديگرست و جای نقلش هم اين جا نیست. حتی جای گلايه اش هم اين جا نيست که چطور جامعه به اندازه ای که بايد این زنان را حمايت نمی کند. نمی نويسم از اين درد چون اگر بپرسند تو خود چه کردی، پاسخ ندارم. پس بسنده می کنم به ابراز شادمانی از حضور" گلشیفته فراهانی " در سرزمین آریایی و آرزوی موفقیت برایش در جشنواره خرس طایی برلین.

این افتخار مبارک باد بر زنان ایرانی .

مي‌گويد: "آقاي خاتمی! تو هيچ فکر کردي چه‌جوري مي‌خواي کشور رو اداره کني؟ گيرم که راي هم آوردي... ‏کي رو مي‌گذاري رييس صدا و سيما؟ شوراي نگهبانت کيا هستن؟ مگه تو چن‌نفر آدم دوُر و برت داري؟ براي اون ‏چاقوکش و موادفروش چه طرحي داري؟"‏

ازمیدان عشرت آباد رد مي‌شويم. مي‌گويد: "براي ماهواره‌ها چه برنامه‌اي داري؟ براي ارتش چي؟ اين‌همه سپاهي رو ‏مرخص کردي رفتند، خب! اين آدما رو کجا مي‌خواي استخدام کني کار بهشون بدي؟ توي ارتش که نمي‌شه. اينا از ‏اول اون حکومت هم آب‌شون با ارتش توي يه جوب نمي‌رفت. براي نيروي انتظامي چه فکري کردي؟ با اين بنزها ‏مي‌خواي چه کني بالاخره؟ مزايده مي‌گذاري؟ رنگ لباس پليس رو عوض مي‌کني؟ آخوندا رو چه مي‌کني؟ براي ‏اقليت‌هاي مذهبي چه برنامه ای داري اصلا؟"‏

زیر پل چوبی که رسیدیم گفت : همه چی زیر سر این انگلیسی های پدر سوختست( این جمله را که گفت ناخودآگاه یاد رمان" دائی جان ناپلئون" ایرج پزشک زاد افتادم).آقا من و شما رو احمق گیر آوردند( این هم ابراز لطف این همشهری گرامی نسبت به ما بود) همه اینها واسه به جیب زدن پول نفته.

خودش مي‌گويد حواس‌اش به اينکه ‏چي مي‌گذرد در مملکت، هست!

به میدان امام حسین نزديک مي‌شويم. کرايه را مي‌دهم. مي‌گويد:«بله عزيزجون.. اينه قصه! ‏يعني وقتي يکي مي‌خواد بياد حکومت کنه، بايد فکر همه‌جاش رو کرده باشه.. خدمت شما بقيهء کرايه!».

او، ‏راننده‌اي تحليلي است. او انتخابات در ايران را با انقلاب عوضي گرفته است. در نگاه او" تئوری توطئه" در زندگی و مناسبات اجتماعی  نقشی بنیادین ایفا میکند.

راستی  انتظارات ما از خاتمی چیست؟

روزهایی را اخیرا از سر گذراندم مجالی نبود فراوان برای دل نوشته ها که در حقیقت ذهن نوشته هایم بود که اوراق امتحانی را در هم می نوردید.

لیک جهانمان در ماهی که گذشت آنقدر خبر ساز و پر دغدغه بود که نمیدانستم امشب بنویسم ازتحّقق رویای مارتین لوترکینگ در سرزمین شیطان بزرگ و اولين سياهپوست که در جشني جهاني به کاخ سفيد رفت و در برابر ميليونها نفر با همسرش رقصيد و گفت : "اميد را به جاي ترس برگزيديم."هر چند که بر منبر مشهد گفته بودند" شيطان سياه" است.

و یا از پیروزی ای ناگهانی در غزه سخن به میان آورم آنهم در شرایطی که هفته پیش از آن مسئولین نظام معترف بودند که " دستمان در غزه بسته است " و یا نامه هشدارگونه "اعظم السادات فراحي"همسر محمود احمدی نژاد به "سوزان مبارک" بانوي اول مصر که  براي درامان ماندن از "غضب الهي" مانند همسر فرعون شوهرش را "راهنمايي" کند .ویا پيروزي ای بزرگي که فقط با هزارن کشته و زخمی و یتیم و شهری تماما ویران حاصل شد و یا آتش بسی که مصر و عربستان بدون دعوت از ايران، و به ياري ترکيه و کشورهاي اروپایی و آمریکا به امضاي اسرائيل و حماس رساندند که امشب با کشتن سرباز اسرائیلی و حمله مجدد اسرائیل به نوارغزه نقض شد.

یا از دستور رئیس جمهور به وزیر کشورش برای کاهش میزان سختگیری نسبت به نوع پوشش شهروندان در جهت تلطیف افکار عمومی و کسب رای در آستانه انتخاباتی که مردم در آن، در حرف "ميزان" اند و درعمل وزنه براي معامله، و آنهم در شرایطی که گزارش هاي ديوان محاسبات از "عملکرد مالي شرکت نفت ايران"، "اعتبارات تبصره 13 قانون بودجه" و "هزينه غير قانوني بخشي از در آمد گمرک"، از تخلفات گسترده مالي دولت احمدي نژاد حکايت میکردند.

و یا ازآيت الله منتظري،که از درون زندان خانگي می گفت:

"اگر قرار بود نفت بفروشيم وحکومت کنيم که شاه هم همين کار را مي کرد. نزديک سى سال‏ ‏از انقلاب مى‎گذرد، شما پاسخ اين مردم را چه مى‎گوييد؟ آيا‏ ‏آزادى که شعار مردم بود همين است که سه چهار نفر بنشينند تصميم‏ ‏بگيرند و بقيه ساکت باشند؟! مردم وظيفه دارند، در هر شرايطى اعتراض خودشان را اعلام کنند وگرنه‏ ‏اصلا بى خود انقلاب کردند."

و یا از وزیر کشوری که در ديدار با فعالان بخش خصوصي گفت: "ثروت من حتي اگر 160 ميليارد تومان هم باشد،باکی نیست. زماني بسيجي کسي بود که براي دفاع از کشور به جبهه مي رفت ولي امروز بسيجي کسي است که بتواند توليد ثروت کند." و آشکارشد بسيجي کسي نيست که کفن مي پوشد و زنجير مي کشد، بسيجي کسي است که دستکم 160 ميليارد تومان ناقابل داشته باشد. راهش هم اين است که اول برود دانشگاه.

و یا از اختلاف ميان رييس سازمان سنجش و رئيس کميسيون آموزش مجلس در واگذاری سهميه چهل درصدي سهميه رزمندگان جنگ هشت ساله براي ورود به دانشگاه ها به «بسيجيان فعال» برای ورود راحتر به دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی، تا جايي که حتي به تهديد انفصال از خدمت مسوول سازمان سنجش نيز منجر شد.

باری در میان همه اینها آنچه  برایم فریبنده تر و دل نشین تر بود و فارغ از رخوت زمستان گرما وجنبشی در کالبدم دمید نشستن سیمین بانوی شعر ایران روي صندلي سيمون دوبوار و خواندن سرود آزادی برای جهانیان درکافه اي کوچک که در چشم اندازش پياده رويی آفتابي بود، که روزي دختران و پسران دانشجو برآن رژه آزادي رفته بودند. حالا صداي سيمين ما، سيمين دوبوار وطن ما مي آید و به کوچه مي ریزد.