دنیای امروز چیز کثیف و پر ضلالتی است.

در گرماگرم رقابت بشری جنگ پیش می تازد.

مردم برای همه دوستانشان آرزوهای خوب در سر دارند آنگاه که سایرین در دل دریاها جسدها را می شمارند.

آنها می گویند کار یک سیاستمدار بسیار حساس و رفیع است زیرا اوست که تصمیم می گیرد چه کسی باید به استقبال مرگ برود.

آنها به راحتی می توانند مردی را به کره ماه بفرستند آن هم وقتی که مردم اینجا روی زمین از امراض کهنه می میرند.

زنانی که هر روز در پس روز دیگر کار می کنند تا دخل و خرجشان را جور کنند.

کودکان، به هر حال زندگی برای آنان سخت تر می شود در حالی که نمی دانند پدرشان کیست؟

...

دشمني با احمدي‌نژاد چه فايده‌اي به حال‌مان دارد؟!. اصلاً شاید بد هم نباشد که دور ديگر رياست جمهور باز هم راي بياورد وچنين گنجي از دست نرود. جان خودتان چنين كيس طنز و مخزن‌اللطائفي را كي و كجا ديگر مي‌توانيد سراغ بگيريد؟

ولي از حق نگذريم انصافاً دولت احمدي‌نژاد غير از سوژه‌هاي طنز زمانه‌ي خوبي براي نقد است.

 به راستي مگر مي‌شد از هاشمي يا خاتمي به همين راحتي انتقاد كرد؟ اصلاً به نظرم زمان خاتمي يا هاشمي از نظر سوژه‌هاي طنز دوران فترت و دوران بي‌مزه‌اي بود! آقا كلي پروژه‌هاي عمراني صوري يا حقيقي اينجا و آنجا در حال ساخته شدن بود و يا خيلي مسائل اداري و كشوري اينقدر طول نمي‌كشيد و مي‌رفت پي كارش و محلي براي طنز باقي نمي‌گذاشت. در كشورهاي ديگر متين و باتشريفات ظاهر مي‌شدند و در جامعه بين‌الملل به هر حال احترام و پرنسيبي داشتند کسی هر روز برای اسرائیل شمشیر رو هوا نمی چرخاند یا نوید نابودی آمریکا را آنهم تا دو سال دیگرنمی داد.دیگر هاله نوری در کار نبود. اما حالا آقاي احمدي‌نژاد فقط انگشتي تكان مي‌دهد و يك عالم شير و شكر نثار طنز فارسي و كاريكاتور مي‌كند!  اصلاً لب كه مي‌گشايد قند فراوان از كلامش مي‌ريزد!

اما خارج از شوخی در زمان احمد‌ي‌نژاد واقعيت و چهره‌ي اصلي جامعه و سياست در ايران و مصائب آن بيشتر نمايان شد كه كار تا چه حد از ريشه خراب است. سيگنال‌هاي «درد» و درد گرفتن به خودي‌خود چيز بدي نيست و نشانه‌ و هشداري بر اختلال در ارگانيسم است، اگر دردي احساس نشود بايد مشكوك شد. ببينيد براي نمونه همين حجم مطالبات و خواسته‌هاي فعلي مردم خودش نشان دهنده‌ي اين نيست كه در گذشته «هيچ» كاري در مورد آن مطالبات نشده است؟ پس چرا اين همه از احمدي‌نژاد توقع دارند و تظلم مي‌كنند؟

جدا از برخي سوءمديريت‌ها در اداره كشور، دوران احمدي‌نژاد يك فرصت تاريخي است براي شناسايي و عريان كردن اين دردها و تلاش براي رفع آن در آينده و اين تجربه تاريخي هر چند دردناك است اما تنها خدمت ناخواسته‌اي است كه از او به نظر مي‌آيد. شخص احمدي‌نژاد به عنوان يك فرد براي من – من شهروند منتقد مستقل ايراني و غيروابسته به هر عامل داخلي و خارجي -  تنها يك نماد است. نماد كودكي ذوق‌زده از جاذبه‌ي قدرت كه كوهي از خمير مجسمه‌سازي برايش آورده‌اند و نمي‌داند با آن چه كند. نماد مديريتي نامطلوب كه هر چقدر هم صادق و متعهد باشد، هنوز تفاوت «كشورداري» با «شهرداري» را نمي‌داند و نهايت و سقف پستي كه مي‌بايست مي‌گرفت در حد يك فرمانداري يا نهايتاً وزير راه يا شهرداري شهري غير از تهران بود اما حالا كه رييس‌جمهور شده به خاطر سوژه‌هايش براي ما، او را عشق است!

خنده‌ام مي‌گيرد وقتي کسانی دچار اين توهم مي‌شوند كه وبلاگ اينقدر مهم است كه مي‌تواند نظامي را عوض كند. آخر نوشتن چهار خط در يك وبلاگ بدون عمل به آن در خارج از اين خطوط مجازي چيزي مثل باد هواست. هم آنها كه با پيژامه پشت كامپيوتر نشسته و دچار توهم خودمبارزبيني مي‌شوند و هم آنها كه فكر مي‌كنند با تحديد دارند به امنيت ايران كمك مي‌كنند.

اما مضحک تر جایی است که برای وبلاگ نویسانی که مطالب آن ها با معیارها و دیدگاه‌های رایج درجمهوری اسلامی سازگار نباشند احکام مجازاتی تا سطح اعدام در نظر گرفته شده است ،اگر تا به امروز filter ابزار سرکوب نشر اینترنتی و جامعه مجازی بود از این به بعد باید اعدام را هم جزو مجازات وبلاگ نویسی و سرکوب دانست.

در این طرح که روح الله حسینیان از چهره های قضایی- امنیتی و دوست سعید امامی از طراحان اصلی آن به شمار می رود، اگر به تصویب نهایی مجلس برسد برای «تاسيس و داير كردن وبلاگ و سايت مروج فساد و فحشاء و الحاد» اتهام مفسد فی الارض و محاربه در نظر گرفته شده که بنابر قانون مجازات اسلامی مجازات آن اعدام است که با حمایتی که علی لاریجانی از این طرح انجام داد تصویب نهایی آن نیز قطعی به نظر می رسد.

در لیست جرایم مربوط به حوزه ی امنیت روانی مواردی چون "راهزني، سرقت مسلحانه، تجاوز به عنف، تشکيل خانه فساد و فحشا و قاچاق انسان به منظور سوء استفاده جنسي، شرارت، آدم ربايي به قصد تجاوز يا اخاذي ،هر فعاليت اينترنتي که مروج فساد باشد" به چشم می خورد. در خبر مورد اشاره ذکر شده

"ويژگي بارز آن «اعدام» مجرمان به صورت فوري و بدون بخشش است."

اما «نکته ی مهمی که باید به آن پرداخت "هر فعاليت اينترنتي که مروج فساد باشد" است.»

- چه فعالیت اینترنتی ای مروج فساد است؟

- به چه انگیزه ای درصدند که مجرمان به صورت فوری و بدون بخشش اعدام شوند؟

- تعریف فساد در ذهن آقایان چیست؟

- آیا کسی که عقاید مخالف خود را در هر حوزه ای در وبلاگش می نویسد مروج فساد است؟

- آیا کسی که در وبلاگش اقدام به مثلا افشاگری می کند امنیت روانی جامعه را مختل کرده؟

- آیا نوشتن مطالبی پیرامون مقوله های حقوق بشری که با ساختارهای مورد قبول آقایان جور نیست مروج فساد است؟

- آیا دفاع از حقوق برابر، آزادی و آزاد اندیشی به معنی تلاش برای ترویج فساد است؟

- آیا مثل همیشه تشخیص خط قرمز امنیت روانی جامعه به عهده ی کسانیست که از مشکلات جامعه بی خبرند؟

- آیا این 20 قانونگذار، بند جرایم اینترنتی را به دلیل اینکه می خواسته اند خود را بروز به تکنولوژی معرفی کنند گنجانده اند؟

به فرض اینکه شما منظورتان از فساد در اینترنت پخش تصاویر مستهجن باشد. آیا صرف اینکه به طور مثال یک بیمار جنسی تصاویری را بدون تعقل بر اینترنت گذاشته است، عوض درمان مساله باید آن شخص را اعدام کرد؟

پس باید نگران بود که انتقاد از تصمیم‌گیری‌ها در ایران، تشویش اذهان عمومی باشد،که تا چندی دیگر انتقاد از سخنان نورانی مقام‌های ایران نیز می‌تواند گسترش الحاد تلقی شود.

و امروز فرداست که گشت ارشاد به رنگ آمیزی وب نوشت شما هم گیر بدهد.

زن هایی که سینه‌هایشان را بریده اند و حفره‌هایی خالی به جای سینه‌ از زیر لباس‌هایشان پیداست، پشت ویترین مغازه‌ها ایستاده‌اند.

پس از هشدار مجلس هفتم و ائمه جماعات شهرهایی چون تهران، مشهد و قم، نسبت به خطرات اخلاقي و اجتماعي فروشگاه‌هاي لباس زير زنان و ظاهر مانکن های لباس، نیروی انتظامی برای جلوگیری از آن چه «رواج روسپیگری به وسیله مانکن‌ها» خوانده می‌شد بخش نامه‌ای به شورای اصناف ابلاغ کرد که بر اساس آن باید شیوه استفاده از مانکن‌ها تغییر پیدا می‌کرد و اصلاح می شد.

گویا تنها برای فروش «مانتو» می‌توان از مانکن استفاده کرد که البته باید برجستگی سینه مانکن‌ها را برید. بسیاری از مانکن‌های مانتو سر ندارند  و در صورتی هم که سر داشته باشند سرو صورت آن‌ها نباید کامل باشد و در این صورت هم مانند مانکن‎های مانتو فروشی‌های ميدان هفت تیر، حتما باید روسری داشته باشند. مانکن‌های زن نباید صورت کامل داشته باشند و فقط نیمی از سرشان ساخته می شود.

آن‌ها به هیچ وجه نباید آرایش داشته باشند و ترکیب لب، چشم، ابرو و بینی شان به هیچ وجه نباید معلوم باشد یا به گونه‌ای طراحی شود که بتوان آن را تشخیص داد.

حال این گونه اقدامات بر چه اساس تئوریک و عقلانی انجام میشوند ،پیدا کنید پرتغال فروش را.

قوانین جاری در ام القری اسلام از فقه شیعی، قرآن و احادیث به جای مانده از صدر اسلام شکل گرفته است، حال شاید خوانشی تازه و متفاوت از جانب علما از همان منابع بریدن سینه مانکن های پلاستیکی در ویترین مغازها را مجاز که نه واجب شمرده است. تفسیری که شاید به تناسب جهت وزش باد در آینده باز هم دچار دگرگونی بنیادی گردد.

به کجا می رویم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟.............................

چهره احمد باطبی برای بسیاری از هواداران جنبش دانشجویی یادآور شکست یک حرکت است.

احمد باطبی پس از آشوب های دانشجویی تیر ماه 1378 که در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی روی داد ،در زمانیکه دانشجوي رشته تئاتر بود دستگير و بازداشت شد.

 این ناآرامی های دانشجویی در پی بسته شدن روزنامه اصلاح طلب سلام که اولین بار نقش وزارت اطلاعات در قتل تعدادی از روشنفکران و مخالفان سیاسی را فاش کرد آغاز شد.

درگیری های دانشجویان با نیروهای امنیتی و گروه های فشار به شش روز نا آرامی و بازداشت بیش از هزار دانشجو انجامید.

چاپ عکس احمد باطبی با یک پیراهن خونین در دست بر روی جلد هفته نامه اکونومیست، پس از دستگیری ابتدا اعدام و سپس 15 سال زندان در برای او پی داشت.

در جریان محاکمه از آن عکس به عنوان مدرکی دایر بر اینکه به اعتبار جمهوری اسلامی لطمه وارد کرده، استفاده شد.

پس از دیدارفرستاده ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد با احمد باطبی، او به حدی تحت آزار و شکنجه جسمی و روحی قرار گرفته بود که به اذعان پزشک زندان می بایست برای درمان صدماتی که به پرده گوش، چشم چپ و پشت او وارد شده بود، مدتی را برای درمان خارج از زندان می گذراند، که با مخالفت قوه قضائیه مواجه شد.

وی شش ماه بعد در حالیکه بر اثر شکنجه در زندان بخش راست مغزش متورم شده بود با سیصد میلیون تومان وثیقه برای 48 ساعت به مرخصی آمد وبه بیمارستان منتقل شد.

اما از آن روز به بعد  دیگر نیازی نبود تا پدرش هر یکشنبه مسافتی سه ساعت و نیمه را می پيمايد تا تنها به مدت پانزده دقیقه به ملاقات پسری بنشیند  که او را "مهره ای در دست مقام های سیاسی ایران" توصیف کرده بود.

دژاوو

خسرو شكيبايی ساعت ۴ بامداد امروز (جمعه، 28 تير) در سن 64سالگي بر اثر سكته‌ي قلبي، در بیمارستان پرسیان،درگذشت. وی از مدتی پیش به دلیل ابتلا به بیماری مزمن دیابت در وضعیت جسمی مساعدی به سر نمی‌برد.