دهان دختر زيبا تهي ز دندان است
كه هر شكسته دندان بهاي يك نان است
هيچ كس فكر نكرد در آبادي ويران شده ديگر نان نيست
و همه مردم شهر بانگ برداشتند كه چرا سيمان نيست
وكسي فكر نكرد كه چرا ايمان نيست
و زماني شده‌است كه بغير از انسان، بغير از انسان هيچ چيز ارزان نيست

اشو زرتشت که به دلیل یافتن و پیروی کردن از اشا، اشو نام گرفت،‌ ۳۷۷۴ سال پیش به دنیا آمد و از سن ۲۹ سالگی یعنی ۳۷۴۵ سال پیش شروع به آگاهی رسانی درباره فلسفه و آیین خود کرد. تنها گزینه او برای این کار سرود بود. او تا ۷۰ سالگی به رسالتش ادامه داده و سپس چشم از جهان فرو بست. استوره ایران او را کشته شده به دست یک تورانی معرفی میکنند. هرچند به نظر میرسد که رسالت او ناتمام نماند و گاتها نیمه کاره نیست و زرتشت هم مانند عیسی مسیح نگفت که پس از مرگ باز میگردد تا رسالتش را کامل کند. پس با توجه به عدم نیاز به بازگشت زرتشت، میتوان نپذیرفت که او کشته شده باشد. بلکه او رسالتش را تمام کرده و به آرامی و به خواست خدایش ترک جهان کرده است.

داستایوفسکی نویسنده شهیر روس در اواخر سده نوزده در کتاب برادران کارامازوف درفصلی مستقل تحت عنوان» مفتش بزرگ« به بررسی مداخله کلیسای ارتودوکس در معنویت و ایمانِ مؤمنان به مسیحیت پرداخت.

آیا او گمان میبرد که قریب به پنجاه سال بعد از نگارش این شاهکار ،نوشته هایش درلباس مذهبی دیگر ودر سرزمینی دیگر تعبیر یابد؟!

نشریات مستقل دانشجویی امروزه یکی از مهمترین کارکردهای فرهنگی در محیط دانشگاهی در جهت زمینه سازی برای آزادی بیان و نیز تریبونی آزاد برای نقدی آزادانه از وضعیت حاکم بر محیط های آموزشی و رساندن صدای عدالتخواهانه به گوش سایر دانشجویان  است.

چیزیکه این به اصطلاح دانشگاه از آن در کنار بسیاری از مقولات فرهنگی دیگر، بطور کامل زدوده شده است.

در سالهای اولیه تحصیل در دانشگاه شاهد انتشار نشریات متعددی همچون تارا، یار دبستانی و...  بودیم که شور بختانه همگی از تیغ تیز ممیزی قیّمان (خود خوانده) ضد فرهنگی اسلامستانمان جان سالم به در نبردند و باورها و آرمانهای نویسندگانشان به  وبلاگها تبعید شد.

در روزگای که تمدن بشری آزادی بی چون و چرای آدمی را از بدو تولد خبر میدهد ما در اینجا شاهد بیداد روز افزون تفتیش عقاید ،مغز شویی و گلو فشاری هستیم.

 تنها نشریاتی وابسته به ارگانهای خاصِ غیر دانشجویی آن هم به عنوان بلند گویی برای ترویج  عقاید  افراطی و تنها  اجازه انتشار مطالبی را دارند ،که از قبل به آنها دیکته شد است.

عقایدی که قابلیت هضم افکار مخالف  را به علت سست بودن مبنای عقلی و ایدئولوزیکی خود ندارند که هرگونه نقدی از آنها بمنزله بیماری و در نهایت نابودیشان خواهد بود.

لذا  انحصاری نمودن محیط های رسانه ای را تنها مفرّی برای استمرار بقای خویش دیده اند.

دلسردی و نا امیدی دانشجویان از فقدان نشریات مستقل دانشجویی را به راحتی میتوان از استقبال کم رمق و رنگ باخته آنان از تنها نشریه زرد موجود به خوبی دریافت. چیزیکه گردانندگان نشریه مزبور نیز با آگاهی از آن ، زمان صرف نهار را، آن هم در یک روز درسی و کاری شلوغ برای تحمیل و خوراندن آن به مدد غذا  مناسب دیده اند.

غرض از این قلم فرسایی اندک کمدی ای بس تلخ  اما ناخودآگاه از افتتاح دومین شعبه روزنامه کیهان در اسلامستان قم بود که به ذهن آدمی خطور میکرد.

نشریه ای جدید » افق «  که انتشار آن  با سرمقاله ای چندی پیش نشریه(؟!) بیداری تحت عنوان

» یک دانشگاه و یک نشریه چرا؟«  به راحتی قابل حدس زدن بود ، چیزی که در کنار دیگر نشریه موجود در واقع تلاشی است هم برای غبضه کردن کانال های اطلاع رسانی در دانشگاه از سوی گروه های معلوم الحالِ انحصار طلب و هم ترفندی تازه برای ایجاد آشتی ای هر چند کوتاه مدت و مصلحتی بین خود و دانشجویان و نیز دمیدن گرمایی مقطعی به فضای سرما زده فرهنگی– سیاسی دانشگاه.

والسلام .

روزگاری چون سخن از زنان می آمد همه ستایش از آن دهان چو غنچه بود، نرگس چشم، قد چون سرو، چاه زنخدان و جعد گیسو. اما دستانی که با سردی دستبد آشنا شد، دیگر آن نیست که در قاب مینیاتورها بگنجد، زينت خانه و جنس دوم نیست. در سالی که دختران جوان ایرانی صد شب را در اوین خوابیدند به جرم آن که نمی خواهند جنس دوم باشند، ديگر اين تصور که زن شرقی مقدرش این است که پرده نشین باشد، به هذیان می ماند.
همان قاضی که به حکم حبس خانمی، که تنها گناهش این است که می گوید حقوق مدنی زنان بايد محترم داشته شود، به اصرار، شلاق را می افزاید، خود نمی داند که با انشای این حکم اصلی را پذیرفته است که قصد انکارش را دارد. اصل تساوی را.
تاریخ ما را هم مذکر نوشته اند تا امروز، اما دیگر تمام شد. از این پس نمی توانند ...

بقیه در ادامه مطلب ...

داشتن حق انتخاب یکی از اولین حقوق مسلم یک مشتری و کتاب خوان در سطح دنیاست. حقی که در ایران گروهی اقلیت آنرا به رسمیت نشناخته و خود را در جایگاه همه چیزدان محق در انتخاب و ممیزی کتاب میدانند. آنان باید مثل خیلی از موارد دیگر در این کشور تعیین کنند که چه بخوانید و چه نخوانید. آنان باید با خط کش و ابزارهای دقیق ممیزی سطر سطر یک نوشته را آزمایش کنند و سلامت آنرا برای جامعه تضمین نمایند. همین ابزار دقیق ممیزی در مقطعی از زمان رای به نشر یک محصول فرهنگی میدهد و در مقطعی دیگر در دست مدیری دیگر رای به خمیر کردن کتابی چاپ شده…

بقیه در ادامه مطلب ...

سوم خرداد سالگرد فتح خرمشهر است. ناداني است اگر بگوييم جنگي بود و گذشت. آن هشت سال جنگ همه چيز ما را تغيير داد، فرهنگ و سياست و حتي ارتباطات ميان مردم و بسياري چيزها. حالا كه به آن زمان برمي‌گرديم و به ستوني از نام بيش از يك ميليون كشته و صدها هزار مجروح و معلول نگاه مي‌كنيم مي‌بينيم براي نسل حاضر نام بردن از جنگ و آنچه گذشت جذابيتي ندارد. شايد علت آن برمي‌گردد به سياست‌هاي غلط بعد از آن كه برخلاف كشورهاي جنگ‌زده‌اي چون ژاپن و آلمان و حتي ويتنام، جامعه‌ي ما را به جاي همگرايي براي بازسازي به سمت مصرف‌گرايي سوق دادند.
ما نمي‌‌توانيم نسبت به اين «برش» از تاريخ معاصرمان بي‌تفاوت باشيم. تفاوت «نسل دوم» با نسل پيش و بعد از آن در همين‌جاست كه تا چشم باز كرد جز جنگ و مصيبت نديد و حالا آن سال‌هاي آتش در روان جمعي او حك شده است. اين را تنها كساني حس مي‌كنند كه از نزديك با اينها درگير بوده باشند. مطمئناً مايي كه سال‌ها در جنگ داخلي و بمباران و گلوله‌باران بوده‌ايم ديدگاه و نگرش‌مان نسبت به جهان با كسي كه از اين وقايع دور بوده يا اينها را به دليل بُعدزماني ومكاني نديده متفاوت است.
براي من يكي، جنگ و صلح آن‌قدر دغدغه‌ي بزرگي است.چون شاهد اين تاريخ خونين بوده‌ايم. مي‌دانم براي برخي اين دغدغه قابل درك نيست اما «كودكان مرز و جنگ» خوب مي‌دانند هراس راه رفتن روي مين يعني چه. آنها خوب مي‌دانند اينك در «دارفور» چه خبر است چون طعم جنگ داخلي را چشيده‌اند و خوب مي‌دانند كه حمله‌ي ارتش يك كشور به كشور ديگر چه معني مي‌دهد چون طعم جنگ خارجي را هم چشيده‌اند. آنها خوب مي‌دانند يك مجروح شيميايي چه مي‌كشد چون هنوز كه هنوز است بمباران‌هاي شيميايي روستاها و شهرهاي مرزي‌شان قرباني مي‌دهد. اين دغدغه‌ها و كابوس‌ها به جزيي از خاطره‌ي جمعي همه‌ي ما مبدل شده است. كابوس‌هايي كه كسي نمي‌داند تا سرش نيايد و اميد داريم نسل های بعدي فردايي بهتر از حال و گذشته‌ي ما داشته باشد و قدر صلح و آرامش را بداند چرا كه تا وقتي فرهنگ صلح و نفي خشونت و لزوم آن باور نشود همه‌ي ما داريم روي مين راه مي‌رويم.

والسلام.

بقیه در ادامه مطلب ...

یک روز یک پسر کوچولو که می خواست انشاء بنویسه از پدرش می پرسه: پدرجان! لطفا برای من بگین سیاست یعنی چی؟
پدرش فکری می کنه و می گه: بهترین راه اینه که من برای تو یک مثال در مورد خانواده خودمون بزنم که تو متوجه سیاست بشی. من حکومت هستم، چون همه چیز رو در خونه من تعیین می کنم. مامانت دولت هست، چون کارهای خونه رو اون اداره می کنه. کلفت مون ملت مستضعف و پابرهنه هست، چون از صبح تا شب کار می کنه و هیچی نداره . تو روشنفکری چون داری درس می خونی و پسر فهمیده ای هستی . داداش کوچیکت هم که دو سالش هست، نسل آینده است . امیدوارم متوجه شده باشی که منظورم چی هست و فردا بتونی در این مورد بیشتر فکر کنی.
پسر کوچولو نصف شب با صدای برادر کوچکش از خواب می پره. می ره به اتاق برادرکوچکش و می بینه زیرش رو کثیف کرده و داره توی(…) خودش دست و پا می زنه. می ره توی اتاق خواب پدر و مادرش و می بینه پدرش توی تخت نیست و مادرش به خواب عمیقی فرورفته و هرکاری می کنه مادرش از خواب بیدار نمی شه. می ره توی اتاق کلفت شون که اون رو بیدار کنه، می بینه باباش توی تخت کلفت شون خوابیده و داره !(…) می ره و سرجاش می خوابه و فردا صبح از خواب بیدار می شه.
فردا صبح باباش ازش می پرسه: پسرم! فهمیدی سیاست چیست؟ پسر می گه: بله پدر، دیشب فهمیدم که سیاست چی هست. سیاست یعنی اینکه حکومت، ترتیب ملت مستضعف و پابرهنه رو می ده، در حالی که دولت به خواب عمیقی فرو رفته و روشنفکر هر کاری می کنه نمی تونه دولت رو بیدار کنه، در حالی که نسل آینده داره توی(…)خودش دست و پا می زنه.

.فروغ در دیماه سال ۱۳۱۳ در محلۀ امیریۀ تهران پا به عرصۀ وجود نهاد پدرش محمد فرخ زاد یک نظامی سختگیر بود و مادرش زنی ساده و خوش باور. او فرزند چهارم یک خانوادۀ نه نفری بود. چهار برادر به نامهای امیر،مسعود، مهرداد و فریدون و دو خواهر به نامهای پوران و گلوریا.
پس از اتمام دوران دبستان به دبیرستان خسروخاور رفت. در همین زمان تحت تاثیر پدرش که علاقمند به شعر و ادبیات بود. کم کم به شعر روی آورد. و دیری نپائید که خود نیز به سرودن پرداخت. خودش می گوید که " در سیزده چهارده سالگی خیلی غزل می ساختم ولی هیچگاه آنها را به چاپ نرساندم. "
در سال ۱۳۲۹ در حالی که ۱٦ سال بیشتر نداشت با نوۀ خالۀ مادرش پرویز شاپور که ۱٥ سال از او بزرگتر بود ازدواج کرد. این عشق و ازدواج ناگهانی بخاطر نیاز فروغ به محبت و مهربانی بود. چیزی که در خانۀ پدری نیافته بود. پس از پایان کلاس سوم دبیرستان به هنرستان بانوان می رود و به آموختن خیاطی و نقاشی می پردازد. از ادامه تحصیلاتش اطلاعاتی در دست نیست. می گویند که او تحصیلات را قبل از گرفتن دیپلم رها می کند.

اولین مجموعۀ شعر او به نام " اسیر "در سال ۱۳۳۱ در سن ۱۷ سالگی منتشر می گردد. کم و بیش اشعاری از او در مجلات به چاپ می رسد.
با به چاپ رسیدن شعر " گنه کردم گناهی پر ز لذت" در یکی از مجلات هیاهوی عظیمی بپا می شود و فروغ را بدکاره می خوانند و از آن پس مورد نا مهربانی های فراوان قرار می گیرد.
"گریزانم از این مردم که با من به ظاهر همدم و یکرنگ هستند
     ولی در باطن از فرط حقارت به دامانم دو صد پیرانه بستند"